Ben je verslaafd aan suiker? Suiker is overal

De dag dat ik mijn diagnose type 1 diabetes kreeg, leek mijn hele leven plots rond suiker te draaien. Snoep, frisdrank, koeken, alles wat zoet was, kreeg ineens een andere lading. Niet alleen omdat het ‘niet meer mocht’, maar ook omdat de drang ernaartoe groter werd.

Vandaag zie ik datzelfde patroon dagelijks terug in mijn praktijk. En niet alleen bij mensen met diabetes. Ook veel mensen zonder diagnose worstelen met een constante trek in zoet, eetbuien of het gevoel dat suiker hen in zijn greep houdt.

Suiker is overal. Niet alleen in snoep en desserts, maar ook in brood, charcuterie, ontbijtgranen en kant-en-klare producten. En in een wereld vol stress, prikkels en weinig rust, wordt suiker al snel een houvast. Terwijl de waarheid heel wat minder rooskleurig is. Het zoete goedje werkt overgewicht in de hand, en een teveel doet de kans op chronische ziekten en complicaties stijgen.

Suikerdrang is bovendien zelden zomaar ‘zin in zoet’. Wat als het een signaal is?

Suikerdrang is geen zwakte, maar een signaal

Veel mensen denken dat suikerdrang een gebrek aan discipline is. Dat ze gewoon sterker moeten zijn. Maar in werkelijkheid is suikerdrang vaak het gevolg van een ontregeld samenspel tussen lichaam, brein en zenuwstelsel.

Op lichamelijk niveau spelen bloedsuikerschommelingen en insuline een grote rol. Wanneer je bloedsuiker snel stijgt en daalt, ervaart je lichaam dat als stress. Het vraagt dan om snelle, makkelijk beschikbare energie. Suiker lijkt de meest efficiënte oplossing.

Tegelijk grijpt suiker in op het beloningssysteem in je brein. Het stimuleert de aanmaak van dopamine: een neurotransmitter die betrokken is bij motivatie, beloning en tijdelijke ontspanning. Zeker wanneer je moe bent, onder druk staat of emotioneel overprikkeld bent, kan suiker aanvoelen als rust, troost of zelfs veiligheid.

Zo ontstaat een vicieuze cirkel:
bloedsuikerschommelingen → stress → suiker → korte opluchting → nieuwe schommeling.
Suiker wordt dan niet alleen een lichamelijke behoefte, maar ook een mentaal-emotioneel copingmechanisme.

Herken je deze signalen?

Suikerdrang toont zich vaak subtieler dan je denkt:

• Je eet terwijl je eigenlijk geen honger hebt.
• Je krijgt ’s avonds plots een sterke drang naar zoet.
• Je voelt je loom of uitgeput na de maaltijd.
• Je eet om spanning, verdriet of onrust te dempen.
• Je weet dat je eetpatroon je geen goed doet, maar veranderen lukt niet.
• Je belandt in een cyclus van cravings, schuldgevoel en opnieuw ‘beloven dat het anders zal gaan’.

Wat deze signalen gemeen hebben, is dat ze niet echt over eten gaan. Ze gaan over regulatie. Over het zoeken naar rust, energie of veiligheid op momenten waarop je lichaam en hoofd die zelf niet meer vinden.

Waarom stoppen alleen niet werkt

Veel mensen proberen hun suikerdrang op te lossen door streng te zijn. Door regels, verboden of ‘nu echt’ stoppen. Maar zolang je niets verandert aan wat onder de oppervlakte speelt, blijft de drang terugkomen. Want je lichaam vecht niet tegen jou, het probeert je iets duidelijk te maken.

Echte verandering ontstaat niet door strijd, maar door inzicht. Door te begrijpen wat jouw lichaam nodig heeft om zich stabiel, gevoed en veilig te voelen. Pas wanneer die basis er is, vermindert de drang vanzelf.

De sleutel ligt in samenwerking met je lichaam

Wanneer je voeding kiest die past bij jouw metabolisme, met voldoende eiwitten, gezonde vetten en natuurlijke, onbewerkte voeding, ontstaat er rust in je bloedsuikers. En die rust werkt door: in je energie, je emoties en je hoofd.

Suiker loslaten betekent niet alles schrappen. Het betekent richting geven aan je keuzes. Keuzes die je kan volhouden, omdat ze aansluiten bij wat jouw lichaam nodig heeft.

De natuur is hierin een krachtige bondgenoot: groenten, wat fruit, noten, zaden, eieren, vis en gevogelte vormen een stevig fundament. Niet als dieet, maar als basis voor stabiliteit.

Suiker loslaten is een proces van transformatie

Suikerdrang aanpakken is geen kwestie van karakter, maar van transformatie. Van leren luisteren naar je lichaam, je patronen herkennen en stap voor stap andere keuzes maken.

Begeleiding kan hierin een groot verschil maken. Niet omdat iemand je vertelt wat je ‘moet’ doen, maar omdat je samen leert kijken naar wat jouw lichaam en zenuwstelsel nodig hebben om tot rust te komen. Begeleiding helpt je om oude patronen te herkennen, nieuwe reacties aan te leren en opnieuw vertrouwen op te bouwen in je lichaam.

Wanneer lichaam en hoofd opnieuw samenwerken, verandert niet alleen je relatie met suiker. Er ontstaat ook meer rust, helderheid en zelfvertrouwen. In jezelf en in je keuzes.

Reflectievraag:
Wanneer grijp jij naar zoet en wat probeer je op dat moment eigenlijk te reguleren?

Wil je hier begeleiding bij?

Ben je het beu om telkens opnieuw in dezelfde patronen te vervallen en verlang je naar blijvende verandering? Dan is begeleiding zinvol. Niet om je te vertellen wat je moet doen, maar om samen te kijken naar wat jij nodig hebt.

👉 Plan een kennismakingsgesprek

Luister je liever? Dan is er ook deze podcast: Verslaafd aan suiker! 

It all starts with you.

Liefs,
Charlotte