Hoe ik mijn sparkle terugvond na 22 jaar vechten met mijn eigen lichaam

Diagnose diabetes type 1

Het was 1994.  Ik was veertien jaar oud en had geen idee dat één ziekenhuisbezoek mijn leven voorgoed zou veranderen. Diagnose: diabetes type 1. Ik weet nog goed hoe de woorden landden - als een koude stilte. Alsof de wereld even op pauze werd gezet.

Wat volgde was een wervelwind van informatie, instructies en geruststelling. De endocrinoloog, de huisarts, de diëtist - ze waren allemaal duidelijk en goedbedoeld. "Je kunt gewoon een normaal leven leiden. Tel je koolhydraten, pas je insuline aan, dan komt alles goed." En dus leerde ik. Insuline spuiten. Vingerprikken. Koolhydraten berekenen. Corrigeren. Compenseren.

Met drie zinnen in mijn rugzak ging ik ervoor. De arts zei: "Tel je koolhydraten en pas je insuline aan, dan komt alles goed." Mijn grootvader zei: "Charlotte, met diabetes type 1 kun je oud worden, kind." En iedereen om me heen riep: "De wetenschap gaat zo snel, binnen tien jaar is dit opgelost."

Ik geloofde hen. Natuurlijk geloofde ik hen. Ik was veertien, omringd door volwassenen die het beter wisten. En eerlijk gezegd wilde ik ook gewoon geloven dat het goed zou komen. En dus ging ik ervoor.

De jaren van controleren

Light werd mijn bondgenoot. Boerenboter maakte plaats voor margarine. Mijn keukenkasten vulden zich met kunstmatige suikervervangers. Op mijn volkorenboterham: confituur, met kunstmatige suikers uiteraard. Een lage bloedsuiker? Half blikje cola, boterham erbij. Simpel toch?

Maar ik droeg ook een zware rugzak mee. Ik schermde me af voor de buitenwereld, want ik schaamde me voor mijn diabetes. Gelukkig is de ziekte redelijk onzichtbaar, maar dat maakte de druk van binnen alleen maar zwaarder. Bij elke hap en slok moest ik nadenken en hopen dat mijn waarden niet de lucht inschoten. Elke dag opnieuw.

Maar mijn bloedsuikers hadden andere plannen. Mijn energie ook. Mijn stemming ook. Maar ik bleef doorgaan, want dit was toch hoe het moest?

Tot mijn lichaam stop zei

Na 22 jaar berekenen en tellen begon dit leven zijn tol te eisen. In 2016 zei mijn lichaam genoeg. De vermoeidheid was te groot geworden. De mentale druk te constant. En dan is er op een dag gewoon geen reserve meer.

In 2016 zei mijn lichaam genoeg: een burn-out volgde. Ik herinner me hoe onwerkelijk dat voelde. Want ik had alles "goed" gedaan. Ik had gedaan wat me was aangeleerd, wat me was beloofd. Ik was nauwkeurig geweest, gedisciplineerd, volhardend. Ik was precies die perfectionist die je blijkbaar moet zijn als je met diabetes leeft. En toch crashte ik.

Die paradox liet me niet los. Als het systeem klopte, hoe kon ik dan zo kapot zijn? Dat was het moment dat ik voor het eerst een gedachte toeliet die ik jarenlang had weggedrukt: misschien klopt het plaatje zelf niet.

De Chinese arts en de cola in de vuilbak

Na mijn burn-out wist ik één ding zeker: ik kon niet meer verder op dezelfde weg. Ik ging op zoek. Ik had op dat moment geen duidelijk plan, maar wist wel dat ik er heel anders naar mocht gaan kijken. Ik kwam terecht bij een arts die de Chinese geneeskunde toepast. Ze stelde me vragen die ik nog nooit had gekregen. En dan die ene: "Hoeveel cola's per week drink jij als je zo veel hypo's op één dag doet, Charlotte?"

Ik wist dat frisdrank niet gezond was. Dat weet iedereen. Maar wat ze me uitlegde over wat suiker doet met een lichaam dat al op zijn tandvlees loopt, dat kwam binnen op een andere manier. Mijn lijf was gewoon te uitgeput om al die snelle suikers nog te verwerken. Die voortdurende stroom van snelle koolhydraten had bovendien voor een lekkende darm gezorgd, waardoor giftige stoffen rechtstreeks in mijn bloedbaan belandden. Geen wonder dat ik me voortdurend futloos voelde.

Diezelfde dag verdween de cola uit huis. De mentale omslag duurde langer: vier maanden voor ik écht anders begon te eten. Maar toen die omslag kwam, veranderde er iets wat ik niet meer terug wilde draaien.

Een nieuwe leerschool

Die ontmoeting bracht me verder. Ik dook diep in orthomoleculaire geneeskunde, kPNI en het werk van mensen als Dr. Bernstein, een Amerikaanse arts en diabetespatiënt wiens inzichten mijn ogen openden.

Bernstein werkte vanuit een simpele maar radicale gedachte: kleine getallen, kleine fouten. Wie weinig koolhydraten eet, heeft weinig insuline nodig. En wie weinig insuline gebruikt, heeft ook weinig marge voor fouten. Geen grote pieken, geen diepe dalen, maar een bloedsuikerspiegel die eindelijk voorspelbaar werd. Voor iemand die jarenlang had gecorrigeerd en gecompenseerd, was dat een openbaring. De oplossing zat blijkbaar in een compleet andere aanpak.

Maar minstens zo belangrijk: ik stond voor het eerst in lange tijd echt stil bij mezelf. Mijn behoeften. Mijn grenzen. Wat ik werkelijk nodig had, niet als diabeet, maar als mens.

Diabetes werd mijn gids.

Wat er veranderde

Mijn HbA1c daalde van 7% naar tussen de 5,5 en 6%, niet-diabetische waarden. Ik gebruikte veel minder insuline. En voor het eerst in jaren voelde ik me vrij en vitaal.

Dat laatste klinkt misschien klein, maar het was voor mij enorm. Want als type 1-diabeet ben ik letterlijk een wandelende insuline-rekenmachine. Elke eenheid die ik gebruik is een bewuste keuze. En hoe minder ik er nodig had, hoe stabieler en helderder ik me voelde. Mijn hoofd was rustiger. Mijn lichaam voorspelbaarder. De constante achtergrondstress van altijd maar corrigeren en bijsturen ebde langzaam weg.

Een bevriend arts uit Londen, Ian Lake - zelf ook type 1 - verwoordde het ooit zo treffend: "Zet twee mensen met stabiele bloedsuikers naast elkaar. De ene gebruikt 20 eenheden insuline per dag, de ander 100. Wie zou jij liever zijn?"

Voor mij is het antwoord duidelijk. Zo veel insuline als nodig, maar zo weinig als mogelijk.

Over technologie en wat we soms vergeten

In de jaren daarna maakte technologie enorme sprongen. Sensoren, pompen, geautomatiseerde systemen. Ze maken het leven met diabetes echt makkelijker, en ik ben er oprecht dankbaar voor.

Maar ik zie ook de keerzijde. Hoe beter de technologie wordt, hoe meer we het soms uit handen geven. Technologie voorspelt alles, corrigeert alles, controleert alles. En dan sta je zelden nog stil bij wat je eet, hoe je leeft en wat jouw lichaam écht nodig heeft. We verliezen iets fundamenteels: ons vermogen om te voelen.

En daar zit een pijnlijk gat. Want technologie evolueert razendsnel, maar bewustwording niet. Veel mensen met diabetes krijgen een sensor, een pomp, een algoritme. Ze krijgen tools. Maar ze krijgen zelden de kennis mee om te begrijpen wat er achter die cijfers schuilgaat. Waarom die piek er is. Wat die dip veroorzaakte. Hoe voeding, stress, slaap en beweging samenspelen met insuline. Die kennis wordt stilletjes vervangen door een correctie die automatisch wordt toegediend en niemand die er verder bij stilstaat.

Het gevolg? Mensen doen hun best, volgen de technologie, en blijven toch vastzitten. Niet door gebrek aan inzet, maar door gebrek aan inzicht. Wat stop je eigenlijk écht in je lijf? Vul je jezelf, of voed je jezelf? Leef je op automatische piloot, of in verbinding?

Zelf gebruik ik de Ypsomed pomp in automatische modus. Niet omdat ik de controle wil opgeven, maar juist omdat ik die mentale ruimte bewust inzet. De pomp regelt de basale insuline, zodat ik mijn energie kan richten op de keuzes die de technologie níet voor me kan maken. Wat ik eet. Hoe ik beweeg. Hoe ik omga met stress. Dát is zelfmanagement. Technologie is het fundament, maar zeker niet het eindpunt.

Wat ik vandaag nog elke dag zie

In mijn praktijk hoor ik het regelmatig: "Maar ik eet toch gezond?"

En dat geloof ik ook. Maar gezond eten is niet altijd hetzelfde als eten wat jóuw bloedsuikers en insuline ondersteunt. En het zijn niet alleen mensen met diabetes die hiermee worstelen. Ik zie het even goed bij mensen die nog nooit een diagnose hebben gekregen. Mensen die al jaren rondlopen met energiedips, cravings die maar niet weggaan, een gewicht dat zich niet laat bewegen, een hoofd dat wazig aanvoelt na de lunch. Ze hebben het geaccepteerd als normaal. Als druk. Als leeftijd. Als karakter.

Maar hun lichaam geeft al een tijdje signalen. Het fluistert eerst. Dan roept het wat harder. Insulineresistentie ontwikkelt zich jarenlang stilletjes, ver voor er ooit een diagnose op tafel komt. En intussen zoekt iemand naar verklaringen op plekken waar ze niet te vinden zijn.

Ik zie het ook bij mensen met type 1 die steeds meer insuline nodig hebben terwijl hun lichaam almaar slechter reageert. Gewichtstoename, pieken en dalen, vermoeidheid, brain fog. Het sluipt erin, bijna onmerkbaar. Insulineresistentie bij type 1 - ook wel dubbele diabetes genoemd - wordt nog veel te weinig besproken. Het is niet jouw fout. Maar het is wel iets wat je kunt aanpakken.

En dan is er nog iets wat ik zelf nu van dichtbij meemaak: de overgang. Want DT1 en de (peri)menopauze, dat is een combinatie die je beter niet onderschat. Hormonen die verschuiven, oestrogeen dat daalt, een lichaam dat opeens anders reageert op insuline dan het jarenlang deed. Wat vroeger voorspelbaar was, wordt opnieuw een puzzel. Nachtelijke schommelingen zonder duidelijke reden. Meer insulinebehoefte, dan weer minder. Een gevoel van: ik doe toch hetzelfde als altijd?

Ja. Maar je lichaam niet.

Het is een nieuwe fase die om nieuwe kennis vraagt. En eerlijk gezegd, ik zit er zelf middenin. Ook voor mij is het soms opnieuw zoeken. Maar ik weet nu hoe ik moet zoeken. En dat maakt het verschil.

Wat ik je wil meegeven

Insuline is niet alleen een diabeteshormoon. Het is de spil van je metabolisme, voor iedereen, met of zonder diabetes. Het regelt je energie, je vetopslag, je hormonen, je stemming. En de meeste mensen weten dat niet eens. Ze zoeken de oplossing in het volgende dieet, de volgende app, de volgende poging. Terwijl de sleutel ergens anders ligt.

Dat inzicht, opgebouwd uit mijn eigen jaren als type 1-diabeet en mijn kennis als orthomoleculair therapeut, is de kern van wat ik doe. Het heeft een naam gekregen: Insuline Smart Living. Het is een manier van leven waarbij je begrijpt hoe jouw lichaam met energie omgaat, en wat het nodig heeft om echt te functioneren.

Wanneer je dat begrijpt, verandert er iets. Je stopt met zoeken in de verkeerde richting. En je begint samen te werken met je lichaam in plaats van ertegen.

Het kan anders. Niet perfect, niet van vandaag op morgen, maar wel stap voor stap. Met meer rust, meer stabiliteit. En opnieuw meer sparkle. Ik ben daar zelf het levende bewijs van. 

Voel je dat er méér mogelijk is met jouw energie, gezondheid en glucosebalans? Je hoeft het niet alleen uit te zoeken. Binnen GLUCOLUTION werk je op jouw niveau aan échte, duurzame verandering zonder strikte regels, maar met inzicht en regie.

Klaar om de volgende stap te zetten?

👉 Ben je een Insuline Optimiser?
Voor wie wil finetunen en slimmer wil sturen:
Start Smart – Be Smart – Be Super Smart

👉 Ben je een Type 1 Transformer?
Voor diepgaande verandering in hoe je eet, leeft en denkt met DT1 :
Slim eten - Optimaliseer je leefstijl met Diabetes Type 1 - Jaartraject Deep Dive

Kies wat bij jou past en ontdek wat er mogelijk wordt als je je lichaam écht leert begrijpen.

It all starts with you… and insulin.

Liefs,
Charlotte